Een warme kus, je pakt mijn hand
neem me mee je dromen in

We zijn omringd door 1000 engelen
Niet wit, maar rood, geel, paars en blauw

Net als confetti in de hemel
Strooien zij gekleurde sterren

Tot in de diepe donkere nacht
Dans ik met jou, totdat ze vallen

1000 sterren, 1000 wensen
1000 keer, ik hou van jou

Wie werkt er harder?

De doener staat ‘s ochtends om 7.00 uur op om om 8.00 uur bij de baas te zijn. Van 8.00 uur tot 16.30 uur wordt non-stop fysieke arbeid verricht. Een pauze van 12.00 – 12.30 uur is zijn enige break die dag. Niet omdat hij op krachten moet komen, maar omdat hij honger heeft.

De denker ontwaakt om 8.00 uur om vervolgens om  9.00 uur achter zijn bureau te kruipen. Geen enkele fysieke inspanning. Om 17.00 uur verlaat hij moe het kantoor. De werkdag van de denker zit er niet op. Het denken gaat door totdat hij in slaap valt vanavond, om 23.30 uur.

Wie klaagt terecht?

De doener moppert vaak op de denker. Uren, dagen, jaren verslijt hij achter zijn bureau. En wat doet ie nou eigenlijk? Wat komt er nou werkelijk uit zijn handen? Niets! En toch verdient hij het dubbele.

De denker klaagt vaak over de doener. Altijd moet hij de doener vertellen wat hij moet doen. En meedenken ‘ho maar’ want ‘daar wordt meneer niet voor betaald’. Een klein beetje initiatief zou fijn zijn.

Wie bouwt het beste?

De doener bouwt een huis. Hij kan alles zelf en begint enthousiast. Doordat hij alles zelf kan bespaart hij de helft van de kosten. Hij stort een fundering en begint te bouwen. Na 6 maanden is hij klaar, maar komt erachter dat hij in al zijn enthousiasme het toilet op de begane grond vergeten is. Dit grapje zorgt voor een flinke waardevermindering van zijn huis. Wordt het accepteren of afbreken?

De denker wil ook een huis bouwen, maar kan nog geen schop van een bats onderscheiden. Het lijkt alsof er maanden niets gebeurd, maar ondertussen bouwt hij zijn droomhuis in zijn hoofd. Na veel wikken en wegen zet hij zijn plannen op papier en stapt hij naar een aannemer. Voor het dubbele budget wat de doener betaalde staat zijn droomhuis na 4 maanden. Inclusief toilet.

Samen verder?

Er komt weinig uit handen van de doener zonder plannen van de denker.
De denker kan zijn plannen niet uitwerken zonder de doener.

Samen verder dus.

© MiR

Ja die beproeving. Je zult denken: ‘Waar heeft ze het over?’ Het onderwerp doet er eigenlijk niet toe en ga ik hier ook niet toelichten. Wat er wel toe doet is een stukje zelfreflectie. Hoe ben ik met de situatie omgegaan? Sta ik achter mijn manier van handelen? Heb ik ondanks dat ik onrechtvaardig behandeld werd, mijn eigen waarden en normen gehandhaafd? Gelukkig kan ik die laatste 2 vragen met ‘Ja’ beantwoorden. Ben ik best een beetje trots op!

Ze komen je vast bekend voor, van die deja vu-situaties. ‘Dat meen je niet!’ Vijf jaar geleden zat ik in een exact zelfde situatie. ik dacht dat ik dat station toch wel gepasseerd was. Kom ik er verdorie nog een keer langs. Rijdt die levenstrein rondjes ofzo? Dat gebeurde mij dus laatst, tijdens die fijne beproeving. 

Mijn broers, zusje en ik hebben van huis uit bepaalde waarden en normen meegekregen. ‘Heb respect voor je medemens’, ‘behandel een ander zoals je zelf ook behandeld wilt worden’ en meer van die, voor ons, normale leefregels. Maar, zo bleek laatst, die gelden niet voor iedereen. Ik was dan ook zeer onaangenaam verrast toen ik, ondanks mijn goede gedrag, ineens ontzettend door iemand werd afgeblaft. En dan heb ik het over een fixe beblaffing. Als een hond behandeld, zo zou je het ook kunnen noemen.

Niet leuk, niet rechtvaardig, maar goed, wel realiteit. En nu is het tijd voor de zelfreflexie… hoe ga ik met zoiets om? Vijf jaar geleden was ik waarschijnlijk:

a) grommend de deur uitgelopen en nooit meer teruggekomen, of had ik
b) jankend gesmeekt om vergiffenis van de hond tegenover me.

Maar nu niet meer! Gelukkig maar.

Misschien is het niet voor niks dat die levens-express rondjes rijdt. Misschien passeert ie wel express nog een keer dat station. Gewoon, om te kijken of je wel iets opsteekt van hetgeen je meegemaakt hebt. Om te checken of je wel klaar bent voor een volgende reis, met nieuwe stations. Ik werd afgeblaft op dat perron waar ik voor de 2e keer uitstapte. Natuurlijk schrok ik, werd ik verdrietig en daarna best heel erg boos. Ik telde tot 3, realiseerde me wie ik ben, wat ik vind en waar ik voor sta. Na tel 3 besloot ik, ondanks dat ik als een hond behandeld werd, niet terug te blaffen. Ik kroop ook niet piepend in een hoekje. Ik verzamelde alle moed en beschaafd als ik ben , kefte ik terug.

Mag ik nu door naar een volgend station? Ik ben zo gek op reizen…

© MiR

Nou ok, 2x slikken dan. Bijna wilde ik voor de 3e x slikken toen ik me bedacht ‘ik heb het gewoon binnen een jaar geflikt’. Huis opgeknapt met ex, huis verkocht voor prima prijs, bij ouders ingetrokken, alleen in Thailand en Cambodja rondgereisd, heel terug gekomen, baan opgezegd, in Berlijn gesolliciteerd, aangenomen, toch maar niet gedaan, andere baan gezocht, leuke baan gevonden, appartementje gezocht en… GEVONDEN. Die 3e x slikken laat ik toch maar achterwegen, want dat lijstje is nog niet helemaal compleet. Het moet eindigen met ‘appartementje opgeknapt’ . Mijn besluit staat vast: voordat het jaar voorbij is ga ik er een gezellig huisje van maken!

Aan de slag dus. Met mams naar de bouwmarkt om verf te kopen. Want stap 1 is toch echt die lelijke lila en oranje kleuren van de muren en mijn kleurtjes erop. Gelukkig wist ik meteen wat het moest worden: de basis wordt wit, aangevuld met natuurtinten. Als ik eenmaal voor de verfschappen sta, pak ik meteen een grijsblauwe kleur voor een wandje in de slaapkamer. Iedere avond in slaap vallen met uitzicht op het strand (fotodoek) en een zeeblauwe wand. Geweldig. ’ Bijzonder’ staat op de deksel. Geweldig, bijzonder, ik vind het goed. Ah, Histor geeft iedere kleurtje een aparte naam. Op naar de woonkamer, ik zoek een zandkleurige tint. Ja, die moet ik hebben. ‘ Lei’. Dan nog een donkergrijze tint voor de wand waar mijn witte meubels tegenaan komen te staan… ‘ Olifant’. Precies wat ik zoek.

Bijzonder, lei, olifant. Bijzonder leipe olifant. Leuk thema voor mijn nieuwe huurhutje, niet? Intussen zitten de kleuren op de wanden en ik kan je zeggen: het wordt er steeds gezelliger. Geef me nog een weekje: inrichten, lampjes ophangen, accessoires neerzetten, tv’tje aansluiten en ik voel me er helemaal thuis. Dan kan ik mijn lijstje aanvullen met ‘appartementje opgeknapt’. En dat binnen een jaar!

© MiR

in de handen van Eef
wappert je staart in de wind
je kan niet wachten
om uit te vliegen

Eef laat je gaan
ik ren zo hard als ik kan
wanneer de touwen zich spannen
werk jij je omhoog

totdat je kleuren de hemel opfleuren
je waait mee met de wind
als een vogel op Terschelling
vliegt onze kleine vlieger

© MiR

Nou snap ik mannen sowieso niet zo vaak, maar na deze uitspraak viel ik toch bijna van mijn stoel. Hoe kán het dat iets waar ik toch bijna een moord voor zou doen en in zekere zin lichtelijk opgewonden van word, door een man wordt afgedaan als ‘niet bijzonder lekker’. Ff googlen dan maar, wie weet vind ik op het grote boze web een antwoord op deze vraag.

Een antwoord vind ik niet zo snel, maar ik kom wel zeer positieve chocotips tegen die je niet mag missen. Komen ze:

1. Choco and your personality
Wist je dat het soort chocolade dat je eet iets zegt over je persoonlijkheid? Een psychotherapeut uit Nieuw-Zeeland beweert het volgende: 

• Liefhebbers van melkchocolade zijn onschuldige mensen die graag in het verleden leven.
• Fans van donkere chocolade vertonen eerder materialistische trekjes en zijn probleemoplossers die opgewonden uitkijken naar de toekomst.
• Aanhangers van witte chocolade hebben een sterk rechtvaardigheidsgevoel en denken dat de wereld aan hun voeten ligt.

Hmm, laat ik nou net gek zijn op dat laatste. Vooral dat …DENKEN dat de wereld aan hun voeten ligt, baad me een beetje zorgen.

2. Medische oppeppers
Grift in je geheugen dat:

• Chocolade het cholesterolgehalte niet verhoogt.
  1/3 van de vetten in cacaoboter bestaat uit oliezuur, een onverzadigd vetzuut dat algemeen bekend staat als een cholesterolverlager.
• Chocolade antioxidanten bevat (vb. polifenolen) die bijdragen tot de preventie van hartziekten en kanker.
• Chocolade geen levercrisissen veroorzaakt en chocolade van goede kwaliteit binnen een halfuur verteerd is.
• Diabetici chocolade op het menu mogen zetten.
• Enzozijnernogveelmeer!

3. Choco-oeh-la-la
Dit is mijn favorite nieuwste weetje: Vrouwen die dagelijks een chocolade versnapering nuttigen hebben een grotere seksuele honger dan vrouwen die deze snoeplust niet hebben! Daarnaast heeft chocola ook een positieve fysiologische impact op de seksuele beleving, aldus dr. Andrea Salonia uit Milaan, die 161 vrouwen onderzocht. Volgens hem worden vrouwen met een van nature laag libido na het eten van chocolade ook levenslustiger.

Haha! Dus mannen, nooit willen we meer horen: ‘Ik wil wel attent zijn schat, maar ik weet niet wat ik je moet geven.. als ik met bloemen thuis kom denk je dat ik iets goed te maken heb.’ The anwser is right here: bring us some choco-oeh-la-la. Plesant voor allebei ;-)

© MiR

a. waarderen wat je daarvoor had
b. genieten van alles wat daarna gebeurt

Eigenlijk is het zelfs zo dat de diepste dalen in ons leven, de vreselijkste K-momenten, de beste zijn. Immers: het kan nooit erger worden dan dat. Het kan vanaf dat moment alleen maar beter gaan. Het maakt weinig uit wat je doet, al breng je de tijd huilend, lummelend of slapend door, als je wakker wordt ziet de wereld er toch weer ietsje positiever uit dan voordat je in slaap viel.

Betekent dat ook dat de meest irritante uitspraak ter wereld wanneer je in een dip zit ’Het komt wel weer goed joh’, dus geen loze oneliner is maar gewoon een feit? Kijk naar relaties, werkcurves, het klimaat, de economische crisis. Alles beweegt zich in dezelfde curve: van diepe dalen naar hoge pieken, van dippie naar jippie!

Toen ik besloot een nieuwe draai aan mijn carrière te geven en te stoppen bij mijn vorige werkgever, verklaarde nou toch 90% van alle mensen om me heen me lichtelijk voor gek. ‘Dat doe je toch niet? Je hebt een vast contract. En nog geen andere baan. In deze tijd? Het is crisis!’

‘Ja’, dacht ik toen, ‘het was ook crisis toen ik mijn huis te koop zette en dat was toch binnen 1,5 maand verkocht’. Terwijl de hele wereld doemscenario’s verspreidde over huizen-die-in-deze-tijd-te-koop-worden-gezet. Natuurlijk, de kans was best aanwezig dat het niet zou lukken. De kans was ook best aanwezig dat ik een paar maanden zonder werk zou zitten. Maar ik geloofde in betere tijden: van diepe dalen naar hoge pieken, van dippie naar jippie! En kijk, 2 weken later heb ik de baan waar ik alleen maar van had durven dromen..

Zonder vertrouwen in onszelf, de mensen om ons heen, een opklimmende economie, een beter klimaat, komen we er toch niet? Hoe moeten we ooit uit een dal klimmen als we niet in die piek geloven? Nee, hij is niet altijd in zicht, soms moet je heel wat duistere weggetjes bewandelen en steile bergen beklimmen voordat je een glimp van die stralende top opvangt. Maar omdat je hem niet ziet, betekent dat dan ook dat ie er niet is?

Al bijtende op mijn onderlip moet ik concluderen dat ‘HET INDERDAAD WEL WEER GOED KOMT’. Een hele geruststelling toch

© MiR

wist ik het maar?

of wil ik het niet weten
geen spanning, hoop en dromen meer
laat eigenlijk maar
dat wist ik het maar…

©MiR

Om even dicht bij mezelf te blijven; neem een vrouw van 27 jaar. Ze is opgegroeid in de jaren 80-90 met Mama als haar grote voorbeeld. Mama werd op haar 27e moeder, kreeg 4 kinderen die ze met liefde opvoedde.
Toen zij van de lagere school kwam ging ze samen met 90% van de meiden uit haar dorp naar de Huishoudschool. Daar werd ze (verrassing) opgeleid tot huisvrouw. En whala: in 1x was haar levensdoel bepaald. Zij zou een geschikte man vinden, trouwen, een gezinnetje stichten en haar beroep uitoefenen in huis, als vrouw van. (huisvrouw dus )
Studeren was in die tijd voor bijna niemand weggelegd, of je nu wel of niet intelligent was. OK, 10 jaar later haalde ze alsnog haar MAVO diploma en zocht een leuke parttime baan. Maar dat was voor erbij.. haar hoofddoel was bereikt: trouwen, gezin stichten en opvoeden. Check.

Mijn generatie derentegen, is (mede door de emancipatie) zo doorontwikkeld dat het hoofddoel van ons leven niet meer zo gemakkelijk te bepalen is. Een wirwar van keuzes zorgt ervoor dat velen een beetje de weg kwijtraken.

1. De huishoudschool bestaat niet meer. Die keuze is voor ons gemaakt. Niet dat ik daar van baal!
2. Studeren is een must. Vrouwen hebben niet voor niets hersenen en zijn een prima aanvulling op het gemis in de mannelijke zakenwereld. Geheel mee eens btw.
3. Na studeren komt werken. Het is immers doodzonde om er niets mee te doen! Weer mee eens.
4. Carrière maken. Als we zien hoe anderen doorgroeien binnen een bedrijf gaat ons emancipatiegen weer opspelen: Hé! Waarom hij wel en ik niet? Begrijpelijk, dus ga ervoor.

Kort door de bocht zijn deze 2 opties het gevolg:

1. Je stort je in het zakenleven waardoor je wel bakken met geld verdient maar geen tijd hebt om het uit te geven. Leuke dingen doen is er niet bij, intussen vergeet je te dansen en te sjansen waardoor je op je 35e ineens ontdekt dat die biologische klok wel heel hard begint te tikken. En Mama maar vragen: ‘Waar blijft mijn eerste kleinkind?’
2. Na 5 jaar hard werken ontdek je dat dit je niet gelukkig maakt. Je legt alles opzij en besluit echt te gaan leven. Je boekt een ticket en maakt een wereldreis. Maar voordat je vertrekt begint er al een stiekem stemmetje in je hoofd te praten, dat verdacht veel lijkt op de stem van Mama: ‘Leuk idee hoor, maar wat ga je doen als je terug komt? Is dit niet heel onvolwassen? Je moet toch een plan hebben met je leven? En die man en dat gezinnetje, hoe moet daar nu iets van komen?’

Kijk, ik weet best dat we hier te maken hebben met een generatiekloof. Kijk naar mijn moeder op haar 27e en naar mij nu. Voor beide situaties zijn voors en tegens te bedenken. Het probleem is echter dat die 2 generaties elkaar soms niet zo goed begrijpen. Zowel moeder als dochter willen de ander gelukkig maken en tevreden zien. Ze willen het beiden goed doen. Maar wat goed is voor de een, is dat ook goed voor de ander?